|
Συχνά
ακούμε από επίσημα χείλη για τον «ελληνοχριστιανικό
πολιτισμό». Βέβαια η λέξη «ελληνοχριστιανικός»
είναι κομματάκι σχήμα οξύμωρο,
διότι ως γνωστόν πολιτισμόν ελληνικόν
έχουμε ΜΟΝΟ από την αρχαία Ελλάδα,
τουτέστιν από την ειδωλολατρική
Ελλάδα, τον οποίον (πολιτισμόν της)
ο Χριστιανισμός πολέμησε
λυσσαλέα. Επομένως, η πιο απλή
ερώτηση θα ήταν: ποιο πολιτισμό
έχουμε;
Αλλά
εν πάση περιπτώσει, δεν έχει και
τόση σημασία, άλλωστε εμείς εδώ
στην Ελλάδα συνηθίζουμε να τα
κάνουμε όλα «αχταρμά», αρκεί να
μας βολεύει και να τονώνει το
κομπλεξικό «εγώ» μας.
Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του «ελληνοχριστιανικού
πολιτισμού», οι Έλληνες
ενθαρρύνονται στο πλησίασμα της
εκκλησίας. Και πράγματι. Κάθε
Κυριακή, σε πόλεις και χωριά,
πολλοί φορούν τα καλά τους, πάνε
στην εκκλησία, ακούν με ευλάβεια
τη λειτουργία (από την οποίαν,
ειρήσθω εν παρόδω, δεν
καταλαβαίνουν τίποτα,) φεύγοντας
παίρνουν το αντίδωρο και γυρίζουν
σπίτι τους, νοιώθοντας ως καλοί
εκπρόσωποι του «ελληνοχριστιανικού
πολιτισμού». Αυτά
ως εισαγωγή.
Στο
μαγαζί μιας φίλης μου, πριν από
λίγες ημέρες εμφανίστηκε ένα
κουταβάκι. Νηστικό, διψασμένο και
πεταμένο από κάποιον που μπορεί
και να είναι καλός Χριστιανός. Η
φίλη μου το φρόντισε, αλλά έχει
πρόβλημα για το τι θα γίνει ο ζώο.
Στο σπίτι της έχει τρία σκυλιά.
Στο μαγαζί δεν προσφέρεται ο
χώρος, να του κάνει ευθανασία
αρνείται-αδιέξοδο. Μου είπε ότι θα
φύγει επί πλέον και για 10 ημέρες
περίπου και θα πάει στη Τζιά. «Γιατί
δεν το παίρνεις μαζί σου;» της λέω,
έχοντας στο νου μου τη Τζια ως ένα
μέρος με πολύ καλλιτεχνικό κόσμο,
ο οποίος, εν τη αφελεία μου,
πίστευα ότι θα είχε λιγάκι
επηρεάσει τα «ελληνοχριστιανικά»
ήθη επί τα βελτίω.
Η
φίλη μου μου είπε ότι δεν ξέρω τι
λέω και μου περιέγραψε τις εξής
εικόνες στη Τζια, όπου σίγουρα οι
ντόπιοι κάτοικοι, κάθε Κυριακή θα
πηγαίνουν στην εκκλησία,
θεωρώντας τους εαυτούς τους
καλούς Χριστιανούς.
Στη
Τζια λοιπόν οι κάτοικοι στα μόνα
ζώα που φέρονται με κάποια
στοιχειώδη φροντίδα είναι τα
παραγωγικά ζώα από τα οποία
προσδοκούν τα σχετικά οφέλη. (Δεν
θέλω να σκέφτομαι τι κάνουν σε
αυτά τα ζώα όταν δεν τα
χρειάζονται). Τα σκυλιά είναι
μονίμως δεμένα σε έναν πάσαλο, με
μια τριχιά ενός μέτρου, το σπίτι
τους είναι ένα βαρέλι, τρέφονται
με ξεροκόμματα ψωμιού και
σκελετωμένα, κατατρώγονται από
χιλιάδες τσιμπούρια που
κατακλύζουν το κορμί τους, μέχρι
να πέσουν νεκρά. Οι γάτες είναι
επίσης σκελετωμένες, επίσης
γεμάτες τσιμπούρια (και γιατί να
μην υποθέσω ότι συχνά θα γίνονται
αντικείμενο σκληρών και βάναυσων
παιγνιδιών στα χέρια των παιδιών;).
Αμφιβάλλω αν κάποιος κάτοικος
του νησιού έχει ακούσει για τον
Άγιο Μόδεστο, προστάτη των ζώων,
για τα οποία προσευχόταν στον Θεό
να λυπηθεί τις ψυχές τους και να
τα σώσει από το μαρτύριο του πόνου.
Φαίνεται όμως ότι και οι
προσευχές του Αγίου δεν είναι
αρκετές πλέον για να πάρει τέλος
το μαρτύριο αυτών των ψυχών.
Θα
μου πείτε ότι αυτά συμβαίνουν
μόνο στη Τζια; Συμβαίνουν και στο
Αίγιο. Όπου σκελετωμένα σκυλιά
περιφέρονται νηστικά,
πεθαίνοντας θάνατο αργό,
μαρτυρικό. Συμβαίνουν σε όλη την
Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων του
2004.
Γι
αυτό και είμαι απόλυτα πεπεισμένη,
ότι οι συναντήσεις και οι
συνεντεύξεις και οι δηλώσεις των
μεγαλόσχημων για το θέμα των
αδέσποτων, εν όψει των Ολυμπιακών
Αγώνων, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά
«φανφάρες» και στάχτη στα μάτια
των ξένων που απειλούν με
μποϋκοτάζ των Αγώνων εξ αιτίας
της βάναυσης συμπεριφοράς μας
απέναντι στα ζώα.
Πάμε
ένα στοιχηματάκι; Λίγο πριν από
τους Ολυμπιακούς, τα περισσότερα
αδέσποτα θα εξαφανισθούν, ιδίως
κοντά στις περιοχές που θα
γίνονται εκδηλώσεις, και ποτέ πια
δεν θα τα ξαναδούμε. (Παρά τις
φιλότιμες προσπάθειες του Δήμου
Αθηναίων και βέβαια εν αγνοία του).
Πάμε ένα στοιχηματάκι; Θα χαρώ να
το χάσω.
Ασπασία
Κιάσα
|
