-Έχουμε κι εμείς γάτες στο χωριό μούλεγε προχθές κάποιος γνωστός. Μάλιστα έχουν γεννήσει πρόσφατα.
-Και τι τα κάνετε τα μωρά;
-Τα σκοτώνει η μάνα μου με ένα ντουφέκι.
-Καλά, γιατί δεν στειρώνετε τη γάτα;
-Δεν βαριέσαι, αφού υπάρχει το ντουφέκι!

           Όταν πήρατε στο σπίτι τη μικρή ζωντανή χνουδωτή μπαλίτσα, με «τα ωραία χρώματα και τη ροζ μυτούλα!», όπως λέγατε, πω πω τι χαρούμενοι που είσαστε. Και πόσο ταίριαζαν τα χρώματά της με τις κουρτίνες και τον καναπέ σας. Θαύμα. Η μπαλίτσα μεγάλωσε και έγινε μια γατάρα που επί πλέον γέννησε. Τρομερό. Τι τα κάνετε τα γατιά; Στα σκουπίδια και ξεμπερδέψατε. Την επόμενη φορά που γέννησε, είπατε: ω! Διάβολε, τι γίνεται τώρα. Και τα πνίξατε. Πάει κι αυτό. Την επόμενη φορά που περίμενε πάλι παιδιά η γατούλα σας κάποιος σας συμβούλεψε να τη στειρώσετε. Κι εσείς είπατε: Α πα πα! Εγώ δεν επεμβαίνω στη φύση! Κι έτσι πετάξατε στο δρόμο και τα νεογέννητα αλλά και τη μαμά τους. Και ξεμπερδέψατε μια και καλή. Γιατί εσείς δεν επεμβαίνετε στη φύση.

 Βέβαια, έχετε κάνει λιποαναρρόφηση, σηκώσατε και λίγο τα βλέφαρά  σας, τσιτώσατε λιγουλάκι και το σαγόνι, πετάξατε και τις αμυγδαλές σας, απαλλαγήκατε και από τη χολή που είχε πέτρες, βάλατε και καινούργια δόντια, αποκτήσατε και γαλλική μύτη γιατί η φύση σας έδωσε μία που δεν βλεπότανε...αλλά...αλλά εσείς δεν επεμβαίνετε στη φύση. Όχι! Κι έτσι αφήνουμε να συνεχίζεται το αποτρόπαιο θέαμα των σκοτωμένων ζώων, να αυξάνονται τα αδέσποτα, να γεμίζουν οι άκρες των δρόμων από νεκρά πλάσματα. Επειδή εμείς δεν επεμβαίνουμε στη φύση. Τι απίστευτη υποκρισία. Να θυμόμαστε τη φύση όταν πρόκειται να στειρώσουμε ένα ζώο και να απαλλάξουμε ζώα και ζώα από την αγωνία του θανάτου που είναι σίγουρο πως θα βιώσουν.

Και να σκεφθεί κανείς ότι ένα στειρωμένο ζώο είναι πολύ πιο υγιές και ζει πολύ περισσότερο. Και αν νομίζετε ότι του στερείται τη σεξουαλική ευχαρίστηση ή την ευτυχία της μητρότητας (γιατί και τέτοια γλυκερά ακούει κανείς) σημειώστε ότι η αναπαραγωγή στα ζώα αποσκοπεί στην αναπαραγωγή και μόνο (άλλωστε και στους ανθρώπους το ίδιο ισχύει σύμφωνα με τη θρησκεία μας). Στειρώστε τα ζώα σας. Κάποια στιγμή πρέπει να πάρει τέλος η τραγωδία των αδέσποτων ζώων, αφού έχει αποδειχθεί ότι η αύξησή τους σε μεγάλο βαθμό προέρχεται από ζώα που πετάχτηκαν στο δρόμο με τα μωρά τους όπου και συνεχίζουν την αναπαραγωγή τους. Στειρώστε τα ζώα σας. Και αν ο κτηνίατρος που έχετε αρνηθεί, αλλάξτε τον.
Θα ρωτήσετε: μα η στείρωση δεν είναι επέμβαση στη φύση; Φυσικά και είναι,  όπως είναι και η αφαίρεση της σκωληκοειδίτιδας. Μόνο που σήμερα έτσι όπως καταντήσαμε τη ζωή μας, θεωρώ εξόχως υποκριτικό να θυμόμαστε τη φύση μόνο όταν πρόκειται να σώσουμε από βέβαιο και τραγικό θάνατο νεογέννητα που πετιούνται ή γεννιούνται στο δρόμο για να γίνουν βορά στις ρόδες, στο δηλητήριο ή στα εγκληματικά ανθρώπινα ένστικτα.

Μας λένε πως πρέπει να δίνουμε προτεραιότητα στα ανθρώπινα. Τι απίστευτη αφέλεια για να μην πω υποκρισία. Πώς μπορείς να δίνεις προτεραιότητα σε μια μορφή ζωής όταν την ίδια στιγμή εξοντώνεις με φρικώδη βαρβαρότητα άλλες μορφές ζωής;  Πώς μπορείς να νοιάζεσαι για τη ζωή όταν την ίδια στιγμή την  πνίγεις, την πετάς στα σκουπίδια, τη βασανίζεις μέχρι θανάτου; Τι είδους μη επέμβαση στη φύση είναι αυτή;  Η ζωή μάς έδειξε, αλλά δυστυχώς εμείς δεν μάθαμε, πως είναι ΜΙΑ και  ΕΝΙΑΙΑ. Μόνο οι μορφές με τις οποίες εμφανίζεται αλλάζουν. Όταν μιλάμε συνεπώς για ποιότητα ζωής θα πρέπει να τη διεκδικούμε σε όλες τις εκφάνσεις  της. Όλα τα άλλα φαντάζουν εκ του πονηρού.  

Ασπασία Κιάσα

Στείλε αυτή τη σελίδα σε ένα φίλο σου....

Παλαιότερα Άρθρα